ढुंगा मन पग्लिदैन मन्दिरमा  गएर उसले आफ्ना इच्छा जनायो मानौ भगवान उसैको आदेशको प्रतीक्ष्यामा थिए  यसो भयो भने उसो गर्छु भन्ने अड्कोहरु  थाप्दै  इश्वरपनि छन् भने अवस्य होलान अल्मलिदै    म केहि अर्थ देख्दिन त्यो फूलको थुङ्गामा न त कुनै बदलाव देख्छु त्यो उभिएको ढुंगामा  कति भाग्यमानि त्यो पत्थर जो सदैव पुजिन्छ जिउँदाको कदर नगर्नेको माझ यसरी नै रोजिन्छ   त्यो मूर्तिको अगाडी कति निश्छल छ ऊ  कसैले भन्न सक्छ- त्यही निष्ठुरी हो ऊ ? जसले चोखो मायालाई स्वीकार्न जानेन  शत्रुलाई पछ्यायो तर आफ्नालाई छानेन    उसको मन ढुंगा हो, पत्थर हो - पग्लिदैन  मेरो माया पनि त चट्टान हो - हल्लिदैन  उसले परमात्मा देखेर झुक्छ - त्यो ढुंगा हो  मैले पूज्ने उसको मन - त्यो पनि त ढुंगै हो